Een leeg hoofd
Mijn hoofd moet leeg! Ik zit in een razend drukke periode. De jaarcijfers van de Rabobank Groep en de bijbehorende persconferentie zitten eraan te komen. Dit keer een bijzonder hectisch proces door de subprime crisis die ook ons heeft geraakt. Daarnaast hebben we afgelopen week een huis gekocht. Een nieuwbouwhuis wel te verstaan. We zijn in een al even lopend project gestart en moeten daardoor in een zeer korte tijd belangrijke keuzes maken. Meerwerk, keuken, sanitair, alles moeten we in een zeer korte tijd bekijken om weloverwogen keuzes te kunnen maken. Gevolg is dat mijn hoofd overvol is geraakt. Ik heb zin om naar het puntje van een dobber te kijken en om nergens aan te denken. Vissen dus!
Ik zeg tegen een uur of acht in de avond mijn kinderen en vrouw gedag. Mijn vrouw vindt het dapper van me dat ik er nog op uit ga. Bewondering of verklaart ze me gewoon voor gek? Als ik in de auto zit en luister naar de radio snap ik haar uitspraak. Er zijn diverse wegen in het land afgesloten vanwege de door de storm omgewaaide bomen. En ik ga vissen! Voor het overige zijn de weersomstandigheden redelijk. Het is droog, bewolkt en een graad of tien.
Ik ga weer “ultralighten”. De Fair Play Grafiet Special Light Long is weer voorzien van een centerpin en een 12/00 gevlochten lijntje. Ik heb in de middag de omstandigheden al even verkend en heb tevreden geconstateerd dat het op door mij beoogde stek behoorlijk stroomt. Dat wordt dus trotten. Ik laat m’n dobbertje met de stroom meedrijven en biedt een trosje maden zwevend vlak boven de bodem aan.
De wilde weersomstandigheden zorgen ook voor “ruw” water. De stroom veroorzaakt een behoorlijke kabbel op het water. Ook stroomt het behoorlijk. Na een klein uur driften zie ik voor het eerst wat leven op mijn dobber. Eerst een paar voorzichtige tikjes, daarna zeilt de dobber langzaam maar gedecideerd weg. Niet te missen. De vis hangt en voelt redelijk aan. Ik krijg ‘m niet van de bodem. De karper, want dat moet het wel zijn, blijft eerst rustig bij de bodem en draait wat rondjes onder de hengeltop. Pas na een minuut of vijf besluit de vis een paar runs van een meter of tien te maken. Een fantastisch gevoel op de centerpin! Pas na ruim tien minuten is de schubkarper uitgedrild en klaar om geland te worden. Eenmaal op de kant blijkt het een 73 cm lange schubkarper te zijn die bij een gewicht van 15 pond best stevig genoemd mag worden.
Direct nadat ik de vis genet heb voer ik wat minipellets en een paar handjes maden bij. Na het onthaak- en fotoritueel wil ik nog even doorvissen. Na goed een uur krijg ik weer een paar flauwe tikjes op de dobber. Ik besluit erop te slaan en sta direct met een kromme hengel in mijn handen. Maar niet erg lang… De haak schiet uit de bek van de karper. Voor mij het sein om het voor gezien te houden.
Als ik spullen heb ingepakt en tevreden huiswaarts rijd, realiseer ik me dat ik alleen maar bezig geweest ben met het afgeven van lijn om mijn dobber met de stroom mee te laten drijven en met het kijken naar het puntje van de dobber. Heerlijk, mijn hoofd is weer leeg! Missie geslaagd.