Engelse kopvoorn
Tom Scholte trakteerde op het forum met een verslag van zijn jaarlijkse trip naar Engeland. In een zoektocht naar grote Engelse kopvoorn toog de reis dit keer naar de Hampshire Avon en de Stour. Niemand minder dan John Stearl begeleidde hem voor een dag naar stekken waar een visser alleen maar van kan dromen. Glashelder water, prachtige vissen en vreselijk spannend om continue op zicht te vissen. Maar zien en vangen zijn twee verschillende dingen, zo bleek. Toch gaat het soms een heel enkele keer precies zoals je het wilt.
De meeste ‘chub’ kwam op maïs. Een korrel of twee op een haak maatje 10 of kleiner. Daarvoor een meter fluor carbon voorslag van 6 lbs en verder helemaal niets, geen lood en geen dobber. Hoewel erg moeilijk in te gooien, zeker met een beetje wind, wel uiterst subtiel en zo natuurgetrouw als maar mogelijk. Tom schrijft:
“Vervolgens zie je dat ze het pakken en zoals gebruikelijk sla je in een reflex aan… mis! Blijkbaar houden ze de bek nog even open en daardoor sla je de haak er weer uit. Dit is gefilmd en bewezen door John Searl en Paul Witcher. John vertelde dit maar ondanks die wetenschap is het erg moeilijk om die reflex te negeren. Om succes te hebben moet je dus een langzame aanslag maken iets wat je niet gewend bent. Bovendien is het water glashelder en zien ze je al van verre aankomen. Het is dus allemaal kruip en sluip tactieken.”
Aanpassing van vaardigheden bleek de belangrijkste sleutel tot succes. Hij ving er daarnaast ook een paar op grote afstand door een stuk luncheon meat als aas zonder dobber of lood naar de vis toe te laten stromen. Traditiegetrouw werd de grootste vis helaas verspeeld, pal onder de kant in een paar takken. De kopvoorn bleef nog heel even aan de lijn zitten, maar door de hoge oevers konden ze de vis niet bereiken en werd de strijd uiteindelijk in zijn nadeel beslecht. De gebruikte Chapman The Hunter 12 ft. splitcane en centrepin met 6lbs lijn pasten naadloos in het klassieke decor.
