Een ‘Berb’ op z’n Limburgs
John Riegman is een van onze leden die regelmatig op barbeel vist. Met het Limburgse landschap als jachtgrond, weet hij zich verzekerd van een sfeervolle omgeving en een serieuze kans op bronzen barbelen. Zijn laatste verslag was er een van een uiterst succesvolle dag…
Om 03:30 uur de wekker gezet met de bedoeling om net voor zonsopgang op de plaats van bestemming aan te komen. Die plaats van bestemming is een van de vele mooie Limburgse beken. Even voor half zes arriveer ik op de eerste stek en neem ik nog even snel de van te voren bedachte tactiek door. Direct een lading voer op de stek het water in of simpel beginnen met een stukje kaas? Het is nog vroeg en mogelijk ligt er een barbeel op de stek te wachten. Ik besluit te kiezen voor het stukje kaas, althans, een tot bolletje gekneed hoopje geraspte kaas. Dat valt wat makkelijker uit elkaar bij het aanslaan en bij het zetten van de haak.
Het bolletje kaas, gekneed rond een haak maatje 8, gaat te water samen met een schuivend lood montage. Op 60 centimeter plaats ik een stuitje, rubber kraaltje en de quick connector met het lood. Dan afwijkend, op ongeveer een meter van het eerste stuitje, nog een stuitje met een olivette loodje van 4 gram. Het enigszins afgeplatte wartellood weegt zo’n 20 gram. Het olivette loodje daarachter moet de eerste meters lijn daarna op de bodem houden om te voorkomen dat de barbeel in de lijn zwemt en schrikt of valse aanbeten veroorzaakt.
Geduldig wachten is in het prachtige landschap geen straf. Een half uur na het te water laten van de montage komen de eerste tikken op de top. Even aankijken, het kan ook kopvoorn zijn. Dan is er ineens die actie en versnelling in gebeurtenissen die geen twijfel laten bestaan. De plotselinge, harde ruk aan de hengeltop en de aanslag die volgt in een reflex… hangen! Een “berb” (op zijn Limburgs), kan niet missen. Binnen milliseconden na die bevestiging volgt direct een pittige strijd. De barbeel zoekt alle lastige hoeken van de stek op. Slechts met moeite worden die vluchten gepareerd. Het spel duurt enkele minuten, dan glijdt er een prachtige barbeel in het uitgestoken landingsnet. De eerste van de dag, vroeg en snel en met 64 cm en ruim 3 kilo een mooi exemplaar. Hopelijk de belofte van meer.
Na amper een half uur is het opnieuw raak op dezelfde stek. Tussentijds heb ik met de baitdropper wat voer geplaatst. Gekiemde hennep, casters, maden en geraspte kaas. Het blijft een lekkere mix voor de barbelen. Op het vers geknede bolletje kaas volgt dus nog voor 8 uur al de tweede vis. Met 65 centimeter iets langer en minstens net zo mooi. Geweldig!
Vervolgens weer een stuk of 10 baitdroppers met aas te water gelaten op dezelfde stek, wie weet zitten er nog meer. In de hoop op het vangen van een mooie kopvoorn tuig ik nog een andere hengel op. Voorzien van een aantal maden als haakaas gaat ook deze te water. Net als ik even een moment vind om uit te rusten van de inspanningen, zie ik in mijn ooghoeken die bewuste hengeltop al heen en weer gaan gevolgd door een harde ruk. Opnieuw sla ik aan en maak contact met alweer een barbeel. Dit kan niet waar zijn?! De hengel is een stuk lichter maar heeft gelukkig voldoende ruggengraat om de barbeel veilig en snel uit te drillen. Deze derde vis in korte tijd meet 63 centimeter.
In de periode die daarop volgt sla ik nog een aantal keer mis op kleine aanbeten en valt het vervolgens een tijd stil. Die rust wordt echter even plotseling doorbroken als ze begonnen is. Opnieuw wordt met een harde ruk mijn hengel bijna uit de steunen gerukt. In een reflex sla ik aan, maar de vis heeft zich al geprikt op de haak. De eerste vissen waren sterk, maar de weerstand die ik voel bij dit exemplaar slaat werkelijk alles. Alsof ik een onderzeeboot heb gehaakt, er is geen houden aan! Eerst schiet de vis naar het midden van het water, gelukkig denk ik nog. Dan draait hij zich pijlsnel om en schiet onder de bomen door. Ik vrees het ergste. Enkele woeste rukken onder het hout maken een einde aan de dril. De lijn is gebroken, helaas.
Ik besluit toch nog even verder te vissen en laat het laatste voer te water met de baitdropper. Het apparaatje bevalt prima en heeft als voordeel dat het voer dicht bij de bodem wordt losgelaten en pas dan met de stroming wordt meegevoerd. Daardoor verspreid het aas zich niet over al te grote afstand maar blijft het in de buurt van de stek. Een prima techniek. Van het laatste beetje geraspte kaas kneed ik een enkel bolletje op de haak. Voor de verandering voeg ik er een aantal casters aan toe. Tot mijn grote verbazing sta ik binnen een kwartier opnieuw met een hoepel ronde hengel in mijn handen. Een herkansing voor de verspeelde kanjer en mijn vierde barbeel van de dag! Het blijkt ook nog eens de grootste met 72 centimeter. Geweldig afsluiter van een dag om nooit te vergeten! Hoe groot zou die kanjer zijn geweest…?